wordbruise

Programowo, leśmianowsko itd.

fieldpriest — Fri, 04 Jun 2010 14:46:35 +0000

Mam wrażenie, że niektóre wpisy powinienem blokować, ale jeśli ta pseudopoezja jest jedyną szansą na przedłużenie bytności tego czegokolwiek (bo słowa blog nie znoszę), to niech i tak będzie.

Ostatnio usłyszałem, że jestem parnasistą. A niech i tak będzie. Już mi sugerowano Przybyszewskiego, Baudelaire’a…

*** [Do Orfeusza]

Graj na swej lirze, truwerze
I twórz wizje ulotne,
Graj, Orfeuszu zielony,
Niech smutek rozbrzmi sromotnie

Graj i zaśpiewaj pieśń wiosny,
Graj i wyśpiewaj me winy,
Graj i otwórz me serce,
Graj i niech wybrzmią te czyny

Zagraj, jak faërie tańczą
I opisz nasz wieniec żelazny,
Wieniec słów zapomnianych,
Wieniec Orfików już jasny.

I objaw nam koła obroty,
I opisz, co nieskończone -
Tak smutek nas, hazardzistów,
Jak radość, co dziewczę spłonione

Wśród arcydzięgla tańczyło
Pod mroźnym i gwiezdnym Jowiszem,
A gdy już sny twe rozdamy,
To handlarz znów ruszy w ciszę.

I gdy już w dworcach chaosu
Zapłoną krwawe latarnie -
To wtedy dowiemy się, wtedy,
Kto z nas dwóch zginął najmarniej.

I zagraj, piękny wagancie,
ten taniec płomienny miłości
I wygraj nam zjednoczenie,
Co w sztuce wypływa z nicości,

A kiedy nuty się skończą
I śnieg nam na skronie opadnie -
To zagraj, zły Orfeuszu,
Tan śmierci zagraj nam snadnie,

Gdzie Król się pojedna z koroną,
A doktor targ z trupem ubije,
A tan potem się zmieni
W plugawe gniazdo i żmije

I zagrasz nam wtedy, Orfeo,
Tan smętny, a jednak radosny,
A lira twa pęknie z boleści,
Gdy zaśpiew usłyszysz tej wiosny

I umrzesz wtedy, Orfeo,
A Eurydyka zaszlocha,
Bo miast ty zstąpić w podziemia,
Z podziemi sam ją ukochasz.

(17 V 2010 r. Czekając.)

Post mortem

Gdzieś zginął cały duch walki
Stoimy naprzeciw siebie:
Ty, ja i nasze nadzieje -
Puste słowa zerwane w niebie

Jak kwiatów bukiet przekwitłych
I wieczność jest między nami
Odbicia nasze lustrzane
Płyną wśród nas kłamstwami

I nagle pada to słowo -
Jak ostrze wbite w ziemię
I jedno zdanie wybrzmiewa -
Tu zmarło Adama plemię.

(24 V 2010 r.)

Sigillat

A jeśli zaśniemy w najczarniejszą z nocy
Rozbłyśnie świat tysiąca barw -
Błędnych płomieni i zimnych neonów
I opuszczone stacje, gdzie wiatr rozbrzmiewa
Zmienią się w dworce chaosu
Płomienie tańczyć będą wśród rozbitych okien
Gdy my będziemy trwać w niemym śnieniu wieków -
Sigillati nyktós

A kiedy spadnie deszcz z niebios rzęsisty
Deszcz, co ugasi pragnienie rozchwiane
To ognie latarni zapłoną tym mocniej
A śnieg rozszaleje się między ulice sczerniałe
A kiedy nadjedzie pociąg bez powrotu
I tętent żelaznych kopyt w snach zabrzmi naszych
Wtedy rozpocznie się najcichsza wędrówka
A my krzykniemy wśród zapachów łąk żelaznych
Głosząc, że świat na nowo w popiele się rodzi
Krzykniemy my, prorocy płomienni -
Krzykniemy my,
Nyktós sigillati

(ok. 23:00 16 IV 2010 r., przy dźwiękach Sigillat Ataraxii)

And so the legends reconcile

Nie powiem ci, kiedy te słowa się skończą

Choć uśmiechnę się ze zrozumieniem

Nie powiem: „już dobrze, to tylko zły sen”

I nie utulę do snu okamgnieniem

Gdzieś indziej nas nowy dzień czeka

I to samo się powtórzy zmaganie

Nie istnieje kres koła, co się wiecznie obraca

Bo celem jego pierwszym jest trwanie

I tak się legendy jednoczą -

W złotym śnie, srebrnym globie i ciszy

I traf chciał, że to my je spisaliśmy -

My, mniej tu warci od najmniej wartej myszy

(III 2010 r.)

Arcydzięgiel

fieldpriest — Thu, 25 Mar 2010 16:45:20 +0000

Stoi dziewczę na łące spłonione
i żar przeczysty się z nieba rozlewa
a sercem niewinnym rumaki gonione
pędzą żarem niebiańskim – żarem dźwięk rozbrzmiewa

gdzie krańca nie słychać, a wody się burzą
i wytryskują z niej gwieździstym szlakiem
nocy, co zapaść miała już razy tak dużo,
że nadmiar jej stał się w końcu zwykłym brakiem.

Stoi dziewczę na łące spłonione
i w dłonie bierze arcydzięgla kwiecie
Patrzy, a w liściach aromat zastały
błyszczy się i wznosi by w niebiosa wzlecieć

I tryska dziewczę wodami morskimi -
rzęsistym potokiem łez szczęścia i winy
I tańczy z tym berłem rumakami wszystkimi
i tętent kopyt się niesie po najdalsze równiny

I krzyk w niej rozbrzmiewa – arcydzięgiel płonie
i echem ku niej wraca, choć walczy dziewczę dzielnie
Rozbiegły się rumaki, każdy w swoją stronę
i stoi dziewczę samo, dziewczę-arcydzięgiel.

Na mój kochany instytut

fieldpriest — Tue, 26 Jan 2010 21:42:04 +0000

Na razie cztery epigramaty (szkice, uprzedzam)

_uu _uu _uu _uu _uu _u

Canis tuus te amat – quod naturale est tibi.
Dicis is te audiat et ego credo tibi.
Sed quaestio est quem audis et quis auditur
a te. Si loquaris plus alteris cane,
puto, te sis par omnes ibi amata, domna.

uu_uu_uu_uu_u

Mi Romane optime, mi dulcis, sapiens
verborum opifex, pontifex divis
Martialis – antiquo modo nos vis te
historias scribere. Eae sunt sed
si antiqui, ut morem unum toleras
scribendi. Cicero nos non legat,
imbecilli non coprehant. Quare autem non tollis
ideam alteram qua in tua mente?

_uu_uu_uu_u

Dicis arbore nos fallere posse
quod secamus ramum sedemus
supra quo nos. Si ramo sedemus,
sicut et aves sumus. Sed quis est
avis, qui non arbore devolat?

u_uu_uu_uu_uu_u

Faciles sunt omnes – te nos semper dicis.
Fortasse. Nobis facilius maledicere.

http://www.wici.info/special/wici-info-nr35.pdf

Fly

fieldpriest — Fri, 15 Jan 2010 09:53:26 +0000

Trying to put the danger away
We set with the sun
And lead us astray
Somewhere to hide, somewhere to run
We come finally to the desired land

I am the one you’re going to leave
I am the one who will never be ceased
We come together
The times pass us by, the eternal storm
I’ll fulfill the oath once that was sworn

Fly, fly, fly us away
Cry, cry, no more delay
Learn how to feel
Anew from the past
Learn how to move
Till time here still lasts

Moving in light, dancing in rays
Of sun never passed, in joy of these days
This is the feast
They’re waiting for us in anxiety and hope
Till we come and sit, till we fill the space

Ashes to ashes, though hope comes from the dust
Joy now and sing, though this song is the last
No more mundane
Griefs and sorrows, say now it loud
Brightening words while still in the crowd

Fly, fly, fly away…

We feel it anew
Of ship we’re the crew
That leads us towards the day
Anew from the past
Still in the motion
Though time here still lasts

Trismegistos – 2te Satz

fieldpriest — Fri, 13 Nov 2009 08:59:14 +0000

This was the normal morning
And the time was passing by
We woke up, the day was stormy
And we heard the children cry

Was it the 1st November
Or another Summer day?
There is no point to differ -
It was the day the music died

We went each other to their chores
And looked through the steamed window glass
Whether in office or a homesick shore
The tears poured out alas

Was it the 1st November
Or another Summer day?
There is no point to differ -
It was the day the music died

And then there came a madman
With a scary gun of steel
He told us to go out before the tent
And made us all watch and feel

There was a great parade
Of sons of darkness, sons of light
They came back from their empty-heart crusade
Announcing that the music died

Was it the 1st November
Or another Summer day?
There is no point to differ -
It was the day the music died

An Angel In the Garden

fieldpriest — Mon, 09 Nov 2009 17:19:30 +0000

The vernal hymne
I am the one who could sing it
I am the one who sees through the glass
You will give tomorrow
As it was the time that would not pass

Can you hear?
The drums are calling
The sun ray is passing us by
You will come and say
„The vernal garden… this is the place we’ll stay”

And you think you’re beautiful
Like an angel in the garden
Persephone ascending
As Spring comes into our world

When the day is gone
I will know your presence too
There will be no more song
We will come to the past
As our dreams and hopes we still long (for)

And you think you’re beautiful
Like an angel in the garden
Persephone ascending
As Spring comes into our world

Is it the journey we have dreamed of?
What is the price and what is the prize?
Will my head be enough?
And will my presence still catch your green eyes?

And you think you’re beautiful
Like an angel in the garden
Persephone ascending
As Spring comes into our world

Trismegistos – 1ste Satz

fieldpriest — Wed, 04 Nov 2009 06:13:34 +0000

Witamy serdecznie w L. (na 04:00 CET)! Temperatura średnia o godz. 7:07 na dzień 2009-11-04 wynosi -1 stopień w skali Celsjusza, wilgotność to 74%, ciśnienie 754 mmHg. Prosimy uważać na zamieć dusz w okolicach 9:00-10:34. Niech wszystkie odbiorniki zostaną nastawione na częstotliwość minimalną tak, aby umożliwić płynne fluktuacje rzeczywistości. Ok. godz. 11:20-11:24 oraz 16:34-16:57 przewidywane są wzmożone aktywności sejsmiczno-wentalne. Bardzo prosimy o pozostanie w domach.

Zbliżają się rzymskokatolickie Święta Bożego Narodzenia – prawdopodobnie śnieg nie będzie nam jeszcze towarzyszył. Centra handlowe działają bez zmian, uczelnie również. Przewidywany czas opóźnień autobusów – 2 min. 12 s. Uprzejmie prosimy o cierpliwość.

Prawdopodobny bełkot, gdybyśmy faktycznie byli cywilizacją, trwałby dłużej. Ale przynajmniej istniałoby złudzenie, że nie każdy ma nas w dupie.

To the Lights of Dawn

fieldpriest — Tue, 27 Oct 2009 08:26:08 +0000

The angels are sleeping
Though the time has come
Who is now to weep in the celestial dome?

As far as we come by
As long as we endure
We are on our way
to the lights of dawn

Eos!

The world is in its darkness
And we are who pass it by
There is no one to ask and no one to try

As far as we come by
As long as we endure
We are on our way
to the lights of dawn

Eos!

art by padzak – http://padzak.digart.pl/

Lorelei

fieldpriest — Sun, 11 Oct 2009 10:42:15 +0000

Bo tego tekstu nie da się nie kochać

Jeremi Przybora, „Ballada o Lorelei”

Na górze – księżyc, w dole – Ren…
Ach, jak cudowny widok ten!
Dodajmy, że dokoła maj
i skała z gołą Lorelei.
W półtonach światła czesząc włos,
wydaje ona cudny głos.
Na tle urwistych, czarnych skał
jaśnieje najjaśniejszym z ciał.

O, Lorelei! O, Lorelei!
O, Lorelorelorelei!
O, Lorelei! O, Lorelei!
O, Lorelorelorelorelorelorelei!

Choć skała twarda jest dla dam,
po całych nocach siedzi tam,
włos muśnie i poprawi biust,
gdy tylko wioseł pluśnie chlust.
A rybak w jej wsłuchany głos
ku skale łódź kieruje wprost.
O skałę dziobem – łup! i – chlup!
I gęsto Renem płynie trup.

O, Lorelei! Daj spokój, daj!
Lecz jej w to graj! O, Lorelei!
O, Lorelei! O, Lorelei!
O, Lorelorelorelorelorelorelei!

Aż raz, gdy kwitł jaśminu krzak,
przepływał rybak piękny tak,
że Lorelei słowiczy śpiew
aż kipiał od wysokich „ef”!
A gdy – nieczuły – z pluskiem burt
odpływał, skacze za nim w nurt.
O skałę rani sobie skroń -
szkarłatna teraz Renu toń!

O, Lorelei! O, Lorelei!
O, Lorelei! Aj! Aj! Aj! Aj!
O, Lorelei! O, Lorelei!
O, Lorelei! Aj! Aj! Aj! Aj!Aj! Aj!…

To przecież jasne jest jak dzień:
ów rybak głuchy był jak pień.
Więc choć rybaczą przerwał rzeź,
niech nie brzmi pieśń na jego cześć.
Ten zwłaszcza, co nie lubi ryb,
ze smutkiem patrzy tam zza szyb -
gdzie księżyc, Ren i skały kraj,
na którym nie ma Lorelei…

O, Lorelei! O, Lorelei!
O, Lorelorelorelei!
O, Lorelei! O, Lorelei!
O, Lorelorelorelorelorelorelei!

To Zanarkand

fieldpriest — Sun, 04 Oct 2009 10:47:54 +0000

Pisanie o fenomenie Final Fantasy jest akurat bezcelowe w tym momencie – może kolejnym razem napiszę, co część VII i VIII zrobiły ze mną i jak bardzo mnie odciągnęły od książek i telewizora. Uroki gry rpg-filmu interaktywnego ze świetną fabułą.

Bardziej interesuje mnie co innego. Jedna piosenka, z Final Fantasy X – „To Zanarkand”.
Kiedy po raz pierwszy odpaliłem filmik, nie ruszyło mnie to za specjalnie. Ot, utwór był ładny. Coś jednak mnie tknęło – pamiętając moje przygody z Loreeną McKennit, kiedy to docierałem się z tym rudym aojdem kilka dobrych miesięcy tylko po to, by usłyszeć – najpierw – „Night Ride Across the Caucasus”, potem „The Bonny Swans” i zakończyć tę epopeję „The Highwayman”, który ostatecznie mnie rozłożył na łopatki, choć lot nocny nad Kaukazem to wciąż dla mnie jedno z najmocniejszych przeżyć. Potem jeszcze pojawiło się „Dante’s Prayer” z refrenem towarzyszącym mi odkąd go usłyszałem.

Są utwory, które mnie poruszają bardziej, są takie, które mniej. Te najbardziej emocjonalne to m.in. Kamelot Anthem, Carry On (The Mourning After), EdenEcho; Nightwish Sleeping Sun, The Islander; Siddharta & Dan D Mala voda, Orion Lady, Etna; Epica Feint (Piano ver.); Within Temptation Somewhere, All I Need; Cradle of Filth Saffron’s Curse, Qntal Falling Star, Helium Vola l’Alba, Saber d’Amor, Nuestras Vidas, Selig, Deine Lakaien Love Me to the End, 2nd Sun, Dialectic, Supermarket, The Game, Yoko Kanno & Maaya Sakamoto Gravity, Yoko Kanno Sora… Można by wymieniać tak długo, bo i z muzyką żyję od samych narodzin.

I w końcu pojawił się utwór z gry komputerowej, który mnie rozłożył na łopatki, wycisnął ostatnie łzy, przenicował i wyłączył z rzeczywistości.

Tytułowe „To Zanarkand”.

Najpierw był wzruszający (scena zniszczeń…), bombastyczny filmik…

…a potem fortepianowa wersja – tutaj jakość średnia, ale, ku mojemu szczęściu, znalazłem później albumową. Zakochałem się.

Nie ma mnie tymczasowo dla rzeczywistości. A Nobuo Uematsu nie wiem, czy błogosławić, czy przeklinać. Czym jest dla mnie „To Zanarkand” fortepianowe? Pieśnią niekończącej się drogi bez powrotu. Pieśnią życia.